Είναι βράδυ. Έχεις τελειώσει με τη δουλειά, έχεις φάει και θέλεις απλώς να δεις κάτι καλό. Ανοίγεις μια streaming πλατφόρμα και αρχίζεις να ψάχνεις.
Στην αρχή κοιτάζεις τις νέες κυκλοφορίες. Μετά τις δημοφιλείς σειρές. Μετά τις προτάσεις που υποτίθεται ότι ταιριάζουν στο γούστο σου. Διαβάζεις περιγραφές, βλέπεις trailers, ελέγχεις πόσα επεισόδια έχει η καθεμία.
Είκοσι πέντε λεπτά αργότερα έχεις κουραστεί περισσότερο από όσο ήσουν πριν ανοίξεις την τηλεόραση.
Και τελικά πατάς play σε μια σειρά που έχεις δει ήδη τρεις φορές.
Όχι επειδή δεν υπάρχει τίποτα καινούριο. Αλλά επειδή, με κάποιον τρόπο, αυτό που γνωρίζεις ήδη μοιάζει ακριβώς με αυτό που χρειάζεσαι.
Το παράδοξο των ατελείωτων επιλογών
Πριν από μερικά χρόνια, οι επιλογές μας ήταν πιο περιορισμένες. Περιμέναμε ένα συγκεκριμένο επεισόδιο στην τηλεόραση, νοικιάζαμε μια ταινία ή αγοράζαμε έναν δίσκο.
Σήμερα έχουμε πρόσβαση σε τεράστιους καταλόγους περιεχομένου. Μπορούμε να ξεκινήσουμε μια κορεατική σειρά, να συνεχίσουμε με βρετανική κωμωδία και να κλείσουμε τη βραδιά με ένα ντοκιμαντέρ.
Ακούγεται ιδανικό. Μέχρι τη στιγμή που πρέπει να αποφασίσουμε τι πραγματικά θέλουμε.
Όταν οι επιλογές είναι πάρα πολλές, η διαδικασία επιλογής μπορεί να γίνει κουραστική. Αντί να απολαμβάνεις την ψυχαγωγία, αισθάνεσαι ότι πρέπει να κάνεις έρευνα αγοράς.
Η αγαπημένη σου παλιά σειρά λύνει αμέσως το πρόβλημα. Ξέρεις τι θα δεις, πόσο θα κρατήσει και πώς θα αισθανθείς περίπου όταν τελειώσει το επεισόδιο.
Το comfort show είναι κάτι περισσότερο από συνήθεια
Ο όρος comfort show περιγράφει εκείνες τις σειρές στις οποίες επιστρέφουμε επειδή μας προσφέρουν μια αίσθηση οικειότητας.
Μπορεί να είναι μια κωμωδία που έβλεπες στο σχολείο. Μια σειρά που συνδέεις με μια συγκεκριμένη περίοδο της ζωής σου. Ή μια ιστορία με χαρακτήρες που, μετά από τόσες ώρες θέασης, μοιάζουν σχεδόν γνώριμοι.
Όταν ξέρεις ήδη την πλοκή, δεν χρειάζεται να βρίσκεσαι σε διαρκή εγρήγορση.
Δεν αγχώνεσαι για το αν ο αγαπημένος σου χαρακτήρας θα επιβιώσει. Δεν προσπαθείς να θυμηθείς δεκαπέντε καινούρια ονόματα. Δεν χρειάζεται να καταλάβεις ένα περίπλοκο σύμπαν από την αρχή.
Απλώς επιστρέφεις σε έναν κόσμο που γνωρίζεις.
Η νοσταλγία παίζει τον δικό της ρόλο
Μερικές φορές δεν επιστρέφουμε μόνο στη σειρά. Επιστρέφουμε και στην εποχή που τη βλέπαμε.
Ένα επεισόδιο μπορεί να σου θυμίζει τα απογεύματα μετά το σχολείο, τις διακοπές ενός καλοκαιριού ή το πρώτο σου σπίτι.
Η μουσική των τίτλων αρχής μπορεί να λειτουργεί σαν μικρή χρονομηχανή.
Δεν σημαίνει ότι θέλεις απαραίτητα να γυρίσεις πίσω. Ίσως απλώς απολαμβάνεις για λίγο την αίσθηση μιας παλιότερης καθημερινότητας.
Και αυτό είναι μέρος της δύναμης της pop culture: οι ιστορίες που παρακολουθούμε συχνά συνδέονται με τις δικές μας ιστορίες.
Στο δεύτερο rewatch βλέπεις μια διαφορετική σειρά
Έχει ενδιαφέρον ότι μια ιστορία μπορεί να παραμένει ίδια, ενώ η εμπειρία μας αλλάζει.
Ένας χαρακτήρας που σου φαινόταν αστείος στα δεκαοκτώ μπορεί να σου φαίνεται κουραστικός στα τριάντα. Μια σχέση που κάποτε θεωρούσες ρομαντική μπορεί αργότερα να σου φαίνεται γεμάτη προβλήματα.
Μπορεί να καταλάβεις καλύτερα έναν δευτερεύοντα χαρακτήρα ή να προσέξεις μια ατάκα που παλιότερα δεν σου έλεγε τίποτα.
Οι σειρές δεν αλλάζουν, αλλά αλλάζουμε εμείς.
Γι’ αυτό ένα rewatch δεν είναι απαραίτητα επανάληψη της ίδιας εμπειρίας. Μπορεί να είναι μια καινούρια ανάγνωση.
Δεν χρειάζεται κάθε βράδυ να ανακαλύπτεις κάτι νέο
Υπάρχει μια μικρή πολιτιστική πίεση να παρακολουθούμε συνεχώς τις τελευταίες κυκλοφορίες.
Αν δεν έχεις δει τη σειρά που συζητούν όλοι, κινδυνεύεις να μείνεις έξω από τη συζήτηση. Αν δεν γνωρίζεις το νέο μεγάλο τηλεοπτικό φαινόμενο, ίσως αισθάνεσαι ότι χάνεις κάτι σημαντικό.
Όμως η ψυχαγωγία δεν είναι υποχρεωτική ενημέρωση.
Δεν χρειάζεται να έχεις άποψη για κάθε νέο τίτλο. Δεν χρειάζεται να προλαβαίνεις κάθε πρεμιέρα. Και δεν χρειάζεται να αντιμετωπίζεις τη λίστα σου σαν εκκρεμότητα που πρέπει να τακτοποιηθεί.
Το να ξαναδείς κάτι που αγαπάς είναι εξίσου έγκυρη επιλογή με το να δοκιμάσεις κάτι εντελώς καινούριο.
Το binge-watching δεν είναι πάντα η απάντηση
Οι streaming πλατφόρμες μάς έμαθαν να καταναλώνουμε ολόκληρες σεζόν μέσα σε λίγες ημέρες.
Αυτό έχει τη γοητεία του, ειδικά όταν μια ιστορία σε κρατά σε αγωνία. Αλλά δεν ταιριάζει σε κάθε στιγμή.
Μετά από μια απαιτητική μέρα, μπορεί να μη θέλεις να επενδύσεις συναισθηματικά σε μια ολοκαίνουρια σειρά με πολύπλοκη πλοκή.
Μπορεί να θέλεις ένα επεισόδιο είκοσι λεπτών που ξέρεις ότι θα σε κάνει να γελάσεις.
Η ψυχαγωγία μπορεί να προσαρμόζεται στην ενέργειά σου, αντί να απαιτεί κάθε φορά την πλήρη προσοχή σου.
Υπάρχει όμως και χώρος για καινούριες ιστορίες
Το ότι αγαπάς τις παλιές σου σειρές δεν σημαίνει ότι πρέπει να μείνεις για πάντα σε αυτές.
Μπορείς να δοκιμάσεις κάτι νέο όταν πραγματικά έχεις διάθεση. Να δώσεις ευκαιρία σε έναν διαφορετικό δημιουργό ή σε ένα είδος που δεν παρακολουθείς συνήθως.
Δεν χρειάζεται να διαλέξεις ανάμεσα στη νοσταλγία και την ανακάλυψη.
Μπορείς να έχεις και τα δύο.
Το καλύτερο play είναι εκείνο που θέλεις πραγματικά να πατήσεις
Αν απόψε θέλεις να ξεκινήσεις την πιο πολυσυζητημένη σειρά της χρονιάς, κάν’ το.
Αν όμως θέλεις να επιστρέψεις για πέμπτη φορά σε ένα αγαπημένο επεισόδιο, δεν χρειάζεται να απολογηθείς.
Δεν υπάρχει κάποιος που κρατά βαθμολογία για το πόσο πρωτότυπες είναι οι επιλογές σου.
Μερικές φορές δεν ψάχνουμε την επόμενη μεγάλη τηλεοπτική ανακάλυψη. Ψάχνουμε μια γνώριμη ιστορία που θα μας κρατήσει παρέα για λίγο. Και αυτό είναι ένας πολύ καλός λόγος να πατήσουμε ξανά play.
